Just another WordPress.com site

Posts tagged “gaganis

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ…ΣΤΗ «ΜΝΗΜΗ» ΤΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗ

Λένε η Κρήτη διαφορά έχει από τσ’ άλλους τόπους,
μα ίδιους μας εκάνανε σαν ούλους βρήκαν τρόπους!

Για τσι παράδες πόλεμο κι ας έχουνε κηρύξει,
εις στο βωμό τους τσι αρχές τις έχομε βροντήξει…

Πατρίδα, οικογένεια, θρησκεία, μας σμιλεύουν,
μας είπαν πως αγράμματοι ειν΄ όσοι τα πιστεύουν.

Ανοίξετε τα μάθια σας μας είπαν για το χρήμα,
πάρετε κάρτες, δάνεια πριν φύγουν κι είναι κρίμα.

Να τρώτε και να ντύνεστε όπως τσι ευρωπαίους,
η μουσική κι γλώσσα τους μας κάνει πιο σπουδαίους.

Τη γη που σας ανάθρεψε μη τη καλλιεργείτε,
στα σούπερ μάρκετ και πουλιού το γάλα θα το βρείτε

Βλέπετε τηλεόραση, δείξτε και στα παιδιά σας,
ανοίξετε το Ίντερνετ να βρείτε τη χαρά σας

Δουλεύετε ολημερίς να μαζευτεί το χρήμα,
αυτόματες οι πληρωμές γίνουνται μ΄ ένα βήμα!

……………………………………………………….

Και ξαφνικά ξυπνήσαμε το χρήμα μας τελειώνει
και πίσω να γυρίσομε θεμε μα δε σηκώνει.

Έτσι το θέμα τ’ άτυχου του φοιτητή Βαγγέλη
δικός μας πόνος γίνεται και μας πληγώνουν βέλη.

Φοβούμαστε τα σφάλματα μπροστά μας μη θεριέψουν,
στσ’ αυτόματους π’αφήκαμε παιδιά μας ν΄ αναθρέψουν!

Τους μάθανε πως στη ζωή για να σε πουν “μεγάλο»,
όπως το ψάρι να σε δουν που τρώει το να τ’αλλο!

Φταίει η Κρήτη είπανε με τσι παλικαράδες,
λες και δεν γέμισε ο ντουνιάς δικούς τους μαθητάδες

Όλοι μαζί τα κάναμε πρέπει ν αποδεχτούμε,
να ψάξουμε τς αξίες μας σαν έθνος να σωθούμε.

Παλιά μυαλά κι αν είπανε παππούδες και γονέους,
αυτούς θα πρέπει να γροικούν κι όχι τσι αρουραίους

Πολλές γενιές μεγαλώσαν με τα παλιά μυαλά τους
μα τσι καινούργιες βλέπουμε ποιά ‘ναι τα ξέτελα τους!

Γιώργης Γαγάνης


ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΟΔΙΝΟΣ – Ο ΘΡΥΛΙΚΟΣ ΛΥΡΑΡΗΣ

20130831-205954.jpg

Εις το παλιό το Ρέθυμνο, στην καστροπολιτεία,
ένα κοπέλι μπεγιεντά όσα γροικά στη λύρα
που κάθ’αργά στσι γειτονιές παίζουν κι αποσπερίζουν.
Τη μέρα οι ήχοι μέσα ντου, το βράδυ στ’όνειρό ντου,
γροικά και το ξημέρωμα ήχους απ’ τσι καντάδες.
Κι ετσά δεν ήταν και πολύ να του γενεί μαράζι,
να μάθει τέθοιο όργανο που ξεπερνά τη φύση.
Αντρέας ήταν στ’όνομα και Ροδινό τον γράφουν
με κύρη απ’τ’Ατσιπόπουλο τη βίγλα του Ρεθέμνους,
με μάνα απ’ τα Φρατζεσκιανά πιο πάνω τα Μετόχια.
Δίνει ο Θιός και έπιασε λύρα στα δυο του χέρια
και την εκάνει επέκταση ψυχής με μελωδίες
κι όσοι κι αν τον ακούσανε παντοτινά θυμούνται
κάθε σκοπό του Ροδινού να γλείφει την ψυχή τους.
Τον Ψύλλο απ’την Επισκοπή είχε για πασαδόρο,
που λένε πως πρωτόφερε στο Ρέθεμνος λαούτο
και μια βραδιά επαίξανε μαζί στην προκυμαία,
που τόσος κόσμος, λέγεται, δεν είχε ξανασμίξει.
Εβρέθηκε ο Χαρίλαος μαζί με τον Καντέρη
άρχοντες στ’Αποκόρωνα στο παίξιμο τση λύρας,
το Ροδινό καμάρωσαν, που μάγευε τα πλήθη
και είπανε πως γρήγορα ο πιο καλός θα γίνει.
Με Μπαξεβάνη ή Μπαξέ ταιριάξανε να παίζουν,
που’ταν αηδόνι στη λαλιά και άσος στο λαούτο
κι όπου ζυγιά επαίξανε, τον κόσμο ξεσηκώναν
κι ας ήτανε καλά-καλά αμούστακα κοπέλια.
Ο Ροδινός ερευνητής ήταν στην εποχή του
και τα χωριά εγύριζε παλιούς σκοπούς εζήτα
απ’τσι παλιούς λυράρηδες ν’ακούσει μελωδίες
και με το πάθος που είχενε, γρήγορα να μαθαίνει…
και γίνεται απ’τσι ξακουστούς λυράρηδες στην Κρήτη.
Η μοίρα όμως θέλησε βαριά να αρρωστήσει,
ενώ υπηρετούσενε φαντάρος την πατρίδα
και πάνω στην αρρώστια του προλάβανε να γράψουν
δυό δίσκους του γραμμόφωνου, πού’ναι στην Κρήτη ύμνοι.
Ο Μπαξεβάνης έπαιξε, χωρίς να τραγουδήσει,
λες κι ήξερε τι έμελλε να γίνει στο λυράρη
και κράτησε βαριά σιωπή, όπως νεκρούς τιμούνε.
Δεν πέρασε πολύς καιρός, στα εικοσιδυό του χρόνια
για πάντα να παγώσουνε μάτια, καρδιά, δοξάρι.
Μα ώστε να υπάρχουνε στην Κρήτη μερακλήδες,
θα παίζουνε γλυκούς σκοπούς, που ο Ροδινός αφήνει.

20130831-210137.jpg

Κρήτη αγαπημένη στο Facebook

Κρήτη αγαπημένη στο YouTube


Με μόνη την αγάπη τους νά’χουν περιουσία.

Στο Κάτω Βαλσαμόνερο του Δυτικού Ρεθέμνου
ντελικανής αγάπανε μια νια στη γειτονιά του,
που από κοπέλια τάχτηκαν, όντε θα μεγαλώσουν,
ζευγάρι νά’ναι στη ζωή, ποτέ μη χωριστούνε.
Σφιχτοδεμένα νά’χουνε χέρια σε κάθε μπόρα,
ώστε να θέλει ο Θεός στη ζήση να τους έχει.
Ο νιός τ’Αγίου είχενε όνομα του μπροστάρη,
πού’ναι καβάλα στ’άλογο και τα θεριά παλεύει.
Η νια τ’Αγίου που μπορεί λευτέρωση να φέρει,
στους δράκους στα ονείρατα να δείξουνε μαχαίρι,
τη λευτεριά να φέρουνε σε ό’τι τσι ενώνει.
Νιός είναι ο Γιώργης, καλονιά είναι κι η Λευτερία,
στα δεκοκτώ του ήτονε κι αυτή στα δεκαφτά τζη,
όντε ζευγαρωθήκανε και πήραν ευλογία
απ’την Αγιά Παρασκευή που βλέπει το χωριό τους…
Δύσκολοι χρόνοι, ξέρανε ήντα τους περιμένει,
μα στέσανε το μπέτη τους τση φαμελιάς ασπίδα,
με μόνη την αγάπη τους νά’χουν περιουσία.
Κοπέλια αναθρέψανε πέντε στο φτωχικό τους,
αθρώπους να τα κάνουνε στση κατοχής τα χρόνια
και να τα καμαρώνουνε κι εκείνα να παιδιώνουν.
Οι δυο τους κανακέψανε δεκάξι εγγονάκια
κι αυτά τριαντατέσσερα δισέγγονα βλαστήσαν
και φτάξανε τρισέγγονα στο κόσμο να χαρούνε.
Ποτέ δεν εμαλώσανε, λόγια κακά δεν είπαν.
Ευχή για προίκα δώσανε στους γάμους των παιδιών τους
«Όπως καλοπερνούμενε κι εσείς αγαπημένοι
κι ούλα τα πέμπει ο Θεός, όντεν υπάρχει αγάπη»
αφήκε η αγάπη τους νάμι να τσι θυμούνται.
Σαν Ρώκριτου και Αρετής, που λέει ο Κορνάρος,
ετσά μεγάλη εγίνηκε και να μου το θυμάστε,
πως χρόνοι κι αν περάσουνε, θα τσι αναστορούνται.
Από το «τριανταεννιά» και πάει «δεκατρία»
χρόνια εβδομηντατέσσερα μαζί αγκαλιασμένοι.
Μα κέρδισε ο Χάροντας ο μαύρος, που χωρίζει
όλους τσ’αθρώπους στη ζωή στσι είκοσι τ’Αυγούστου,
τη Λευτερία επήρενε κι αντροκαλεί το Γιώργη.
Μα βλέπει άντρα το φιλί μέσα στο κρύο στόμα
να δίνει τ’αποχωρισμού και πάλι να τση τάζει,
πως δε ξεχνά τον όρκο του ούτε στον Κάτω Κόσμο.
Χόρτασε ο Γιώργης τη ζωή στα ενενήντα ένα.
Καλλιά’χει με το Χάροντα κάλπικα να παλέψει,
για να νικήσει ο Χάροντας, να βρει τη Λευτερία
νά’ναι στην άλλη τη ζωή πάλι μαζί για πάντα.
Κι είναι μαράζι να θωρεί κόσμο χωρίς εκείνη,
μα πάλι πέμπει ο Θεός υπομονή να κάνει.

Κρήτη αγαπημένη

Το κανάλι της παρέας