Just another WordPress.com site

Τελευταία

Γαϊδαρομαχιές…

Τση ματζιαδούρας άκουσα νέα στο καφενείο
πως γαϊδουράγκαθα μασούν αντί για τρεις, οι δύο.

Ο καβαλάρης πήδηξε σα βρήκε το σκαρβέλι
κι ο γάιδαρος απόμεινε σομάρι να μη θέλει.

Σομάρι-γάιδαρος μαζί ποτέ δεν είναι φίλοι
και ας γροικάς στο γκάρισμα γλυκόλογα στα χείλη.

Φορεί σομάρι ο γάιδαρος, δεμένη η μπροστελίνα
μα καβαλάρη αν δε βρουν δε βγάζουνε το μήνα.

Ο καβαλάρης φώτισε κάτω να ξεπεζέψει
πρέπει πως άκουσε φωνή λαού απ’τον Αλέξη.

Γιατί τσι γαϊδαρομαχιές τους είπε ο Αλέξης
πως ο λαός ελόγιασε στο διάλο να τσι πέψει.

Κι οι τρεις θα το πλερώσουνε, άμα καβαλικέψει
φωνή λαού, οργή Θεού, ποιός γάιδαρος θ’αντέξει;

Ο γάιδαρος κι αν φόρεσε σομάρι, χαλινάρι
ο νους του είναι στη βολή, στ’άχερα, στο κριθάρι.

Καλλιά’χει ο κάθε γάιδαρος άχερα και κριθάρι
από μπελά στη ράχη του,του καθενός γομάρι !!!!

20130621-232328.jpg

Advertisements

Τρακόσοι να μας μασουλούν εμάς και τα παιδιά μας…

Το ψάρι απ’την κεφαλή μυρίζει, είναι αλήθεια,
όντε θα πολυκαιριστεί μες στη ψαροκασέλα.
Η κεφαλή του έφταιξε για να πιαστεί στα δίχτυα
με την ορά θα γλίτωνε του καθενούς μασέλα.
Κι εμείς αναστορούμαστε για όλα τα κακά μας…
Η κεφαλή μας έφταιξε και φτάσαμε στο πιάτο;;
Τρακόσοι να μας μασουλούν εμάς και τα παιδιά μας
Θαρρώ πως βάλαμε ορά σα σκύλος μες στα σκέλια
ενώ το ψάρι με ορά μπορεί να κολυμπήσει!
θαρρούσαμε πως πάντοτε θά’χομε ξένα μέλια
σαν τσι κηφήνες κάναμε μα’χάθει το μελίσσι.
Η κεφαλή μας έφταιξε που κεφαλές του τόπου
να μας λαλούν ορίσαμε σα πρόβατα που σφάζουν…
Εμείς με φόβο τη μπουκιά του μοχθηρού μας κόπου
κι αυτοί αδούλευτο ψωμί να φάνε κομμαθιάζουν
μαχαίρι έχουν κοφτερό κι εμάς να τ’ακονίζουν
κι αφού κασάπης ο παππούς κασάπης κι ο πατέρας
κασάπης θά’ναι και ο γιος φωνάζουν και φοβίζουν…
Ή να τους κάνομε «χρυσά»να’χουνε αυγά τση μέρας
ή κεφαλές μας κόβουνε να το πουλούνε κρέας.

20130612-233644.jpg

Το λένε κρητικό κρασί κι ας έχει γίνει ξύδι…

Τη γνώμη μου θέλω να πω…δε γράφω ιστορία
για μουσική που γνώρισα και ποιά θωρώ πορεία.

Όποιος γυρίζει τα χωριά τση Κρήτης θα γνωρίζει
δεν έχουν ίδια προφορά, εύκολα ξεχωρίζει.

Αλλιώς μιλούνε στα Χανιά, αλλιώς πέρα στη Στεία,
άλλη γροικάς στο Ρέθεμνος γή Κάστρου μελωδία

Και ένα-ένα τα χωριά ν’άκουγες μουσική τους
θα πεις υπάρχει διαφορά κι ας μοιάζουν μεταξύ τους

Γιατί τα λέω όλα αυτά;;…Μα θέλω να τονίσω
τσι μουσικές διαφορές κι απώς θα συνεχίσω.

Παλιά είχανε τα όργανα λύπες, χαρές να λένε
κι εδά γροικάς μες στη χαρά στα ξαφνικά να κλαίνε.

Τραγούδια και παρέες τους, τρόποι να διασκεδάζουν
κι εδά θωρείς δυο να λαλούν και δέκα να φωνάζουν.

Με την αστικοποίηση ήρθανε κι οι συλλόγοι
και γίνηκ’ ένας αχταρμάς -ίσως δραχμών οι λόγοι.

Ξεκίνησαν να σώσουνε έθιμα και αξίες
να σμίγουνε, ν’αναστορούν χωριών τους ιστορίες.

Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό το πράμα,
μα μπερδευτήκαν μουσικές και γίναν νέο κράμα.

Γεραπετρίτες μαθητές και δάσκαλοι Χανιώτες
δε γίνεται βιώματα να μάθουν με τσι νότες.

Δε ξέρει κισσαμίτικα καλά ο Λασιθιώτης
κι ούτ’ανατολικούς σκοπούς καλά ο Ρεθεμνιώτης.

Δεν έχουνε βιώματα να παίζουνε στο Κάστρο
τ’Άη Βασίλη τσι σκοπούς, όσο κι αν έχουν άστρο.

Τ’αποκορωνιώτικα, όσο κι αν μελετήσεις,
άμα δεν έχεις πρότυπο, τον Πιπερή ν’αφήσεις!

Μουντάκη λύρα άκουσε, μ’αυτό θά’χει ουσία
παρέες αλφιανές αν βρεις και όχι τα μουσεία.

Πήγε ο Μούντης στσ’ουρανούς, λύρα να δείξει σ’άλλους,
βρες τσι καλούς του μαθητές να έχεις για δασκάλους.

Δεν παίζουν τα στερουσιανά όπως ο Τζιβιδίκος
κι όσο κι αν φας το όργανο, ο κόπος πάει αδίκως.

Ούτε καλά το Σκορδαλό δεν ημπορείς να νιώσεις,
άμα παρέες Μέλαμπες και Σπήλι δε στελιώσεις.

Το Τζέγκα και το Χάρχαλη, Μαύρο και Κουτσουρέλη
δεν τονε νιώθεις αν δε ζεις για χρόνους στο Καστέλι.

Το πεντοζάλι στα Σφακιά, στο Ρέθεμνος η σούστα
στο Μαλεβίζι καστρινό, αγκαλιαστό στον Κρούστα.

Συρτά καλά στην Κίσσαμο με την παλιά αξία
και κοντυλιές Γεράπετρο, Αμάρι και Σητεία.

Βέβαια παίζουνε παντού τση Κρήτης μελωδία,
μ’αλλιώς το ζει κάθε χωριό κι αλλιώς μες στα ωδεία.

Και θα μου πεις εφύγανε, πάνε τα χρόνια εκείνα,
μ’άλλο να κολυμπάς γυαλό και άλλο στην πισίνα.

Αυτό το κράμα σήμερο κάθε καρές καρύδι
το λένε κρητικό κρασί κι ας έχει γίνει ξύδι.

Παλιά ήσαν οι δουλειές σκληρές, μ’αν ήταν πανηγύρι,
όλα τα παραμέριζαν για του γλεντιού χατήρι.

Λίγες εδά είν’οι δουλειές και γλέντι όπου βραδιάζεις,
μ’αν κάθε μέρα τρως αρνί, λαμπρή τηνε λογιάζεις;

Δε παίζουν μόνο καστρινό, συρτό, τριζάλι, σούστα,
μα ό’τι τραβά η όρεξη στων πελατών τα γούστα.

Στη λύρα μ’ευρωπαϊκούς παλιά χορεύαν ντάμα,
ανάγκη ήτανε του νιού νά’ναι τση νιας αντάμα….

Μα σήμερο έχει μαγαζιά ό’τι ποθείς ν’ακούσεις.
Δεν είν’ανάγκη όπου συρτά με βαλς μαζί να λούσεις.

Δε φταίνε μόνο οι μουσικοί, μα πιο πολύ οι φίλοι,
που θέλουν πιο πολύ να δουν, παρά ν’ακούσουν χείλη.

Δεν ξέρουν να χωρίζουνε το στάρι από την ήρα
και βρίσκουνε ποιός θέατρο παίζει μαζί με λύρα.

Οι μουσικοί που γνήσιες παίζουνε μελωδίες,
υπάρχουν και τσι μουσικές θα πάψουν αμαρτίες.

Υπάρχει τρόπος μουσικούς να βρεις να δοκιμάσεις…
Άσε τ’αυτί σου στο σκοπό να δεις, θ’ανατριχιάσεις;

Εκιά που ακούς τ’όργανα κι αγγίζουν την ψυχή σου,
για μερακλήδες παίζουνε, δείξε την προσοχή σου!!!

Πιστεύω δύναμη ψυχής έχει αυτός ο τόπος
κι έχει μεράκι μη χαθεί ο γνήσιος ο τρόπος!

Συγνώμη αν σε κούρασε η γνώμη μου που είδες,
δεν ξέρω αν είμαι μερακλής, μα είναι για μερακλήδες!!!

20130608-232705.jpg

Ανθρώπων κρίση ξέχασε…

Ανθρώπων κρίση ξέχασε…θεού μόνο φοβήσου…
αυτός χαρίζει τη ζωή και παίρνει συλλογίσου.

Αντί πρεπά και όμορφα στη γης να πορπατούμε…
θαρρούμε πως εφτά ζωές έχομε και γλακούμε.

Να κάνομε πολλά λεφτά και ζούμε με το άγχος
ούλοι θαρρούμε το κορμί θα στέκει πάντα βράχος.

Δε μασέ νοιάζει οι γύρω μας ίντα ζωή περνούνε
μόνο τη μπάντα του κιανείς σάζει να τη θωρούνε.

Αν πει κιανείς πως σήμερο είναι ευχαριστημένος
ούλοι θαρρούνε σ’ άλλη γης πως ειν’ αναθρεμμένος.

Δεν ξέρομε τι θέλομε κι ίντα θα μας γλυκάνει
γλακούμε σα τζι παλαβούς και πράμα δε μας φτάνει.

Γλέντια χαρές.. βρες αφορμή να’χεις τη κάθε μέρα..
και γλέντα όσο κάτοικος είσαι σ’αυτή τη Σφαίρα !!!

20130604-095948.jpg

Ψηλά το μπέτη στέσανε ασπίδα για την Κρήτη…

Ασπρόμαυρα μας φαίνουνται σα τσοι παλιές ταινίες
όσοι από μας δε ζήσαμε στση κατοχής τα χρόνια.
Μύθος δεν είναι ψεύτικος, μα είναι ιστορία,
πραγματική που ζήσανε γονέοι και παππούδες…
μ’αυτό το αιματοκύλισμα με πείνα και στερήσεις,
μεγάλωσαν κι ας φαίνεται σ’εμάς σαν παραμύθι.
Όλη η Ελλάδα έζησε βαθιά μες στο πετσί της
κι όλος ο κόσμος πέρασε σχεδόν τη χτηνωδία…
που μια ομάδα Δυτικών θαρρούσαν πως το αίμα
είναι νερό για πότισμα κηπούλι να ποτίσουν
και βάλθηκαν στο κήπο τους δεξαμενές να χτίσουν,
νά’χουνε να ποτίζουνε μη ξεραθεί ποτέ του…
Την Κρήτη την αφήσανε στο τέλος για μετόχι
να κάνουνε τα μπάνια τους οι Άριοι βαθμοφόροι
να λιάζουνται να ξεραθεί η μούχλα του χωριού τους.
Κι ετσά δε ρίξανε φωθιά να τηνε κάνουν στάχτη,
μα ρίξαν μ’αλεξίπτωτα χιλιάδες στρατιώτες
σ’ανυπεράσπιστο λαό που δεν τον εγνωρίζαν
δεν κάτεχαν τη δύναμη που κρύβουν στην ψυχή τους
άθρωπο δε πειράζουνε μα άμα τσοι πειράξεις,
γίνουντ’ ανήμερα θεριά, τη λεφτεριά να φέρουν
είκοσι ήταν του Μαγιού του κόκκινου με αίμα
που φέρανε αντίσταση μαζί με τσοι συμμάχους
και με κατσούνες για σπαθιά δε σκύψανε κεφάλι
κι ας χάσαν φίλους και δικούς, γονέους και κοπέλια
ψηλά το μπέτη στέσανε ασπίδα για την Κρήτη.
Κι εδά θωρώ στσοι μέρες μας ίδιος λαός μας πνίγει
με τα ευρώ μας μάχουνται αντί με τα τουφέκια
και Έλληνες πολιτικοί σχεδόν στσοι ευλογούνε
και κάποιοι μέσα στη βουλή το Χίτλερ χαιρετούνε!!!

20130520-135530.jpg

Σα δε βαριέσαι μοίρα μου…

Μια και παντέρμη ζήτησα χάρη από σένα μοίρα
μ’αντί χαρά τα δάκρυα μου έστειλες πλημμύρα.

Όσα κι αν κάνεις μοίρα μου, πράμα δε με φοβίζει
αναρωθιούμαι που η καρδια μπορεί και νταγιαντίζει.

Σα δε βαριέσαι μοίρα μου, χτύπα μα δε με νοιάζει
έμαθα εγω στη σκοτεινιά κι ας έχει φως και λιάζει.

Συχώρεσέ με μοίρα μου, απού γελώ με σένα
‘συ μ’έμαθες με τσι καημούς κι έχω συνηθισμένα.

Δε σε φοβούμαι μοίρα μου, μόνο Θεό λογιάζω
ποτέ δε σ’ υπολόγισα και δε σε λογαριάζω.

Τη μοίρα μου δε βρέθηκε μοίρα να αγαπήσει
να αλλάξει ο νους τση και μπορεί εμένα να αφήσει.

Θεέ μου και δώσε τση σεβντά,τη μοίρα μου σου στέλνω
πως έχει η αγάπη δύναμη στσι λόγους σου μαθαίνω.

Τη μοίρα, Θεέ μου, πάντρεψε μακριά μου βρες αιτία..
και μη την ξεχωρίσεις μπλιό, γιατί ‘ναι αμαρτία.

20130512-155934.jpg

«ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΜΕΡΑΚΛΗΔΩΝ»

Στ όμορφο Ατσιπόπουλο στη πάνω του χαλέπα
ένας πιτήδειος μερακλής εμάζονε τσι φίλους
ούλοι μαζί να χαίρονται και να χαροκοπούνε
κι είχε μετόχι όμορφο με κόπους ξετελέψει
πού’χε πολλώ λογιώ δεντρά μπολιάσει να μερώσουν
σαν αποδώσουνε καρπούς μαζί να τα γευτούνε.
Μες στο μετόχι έχτισε απάνεμη καλύβα
νά’χει το μαντολίνο του πάντοτε κουρντισμένο
που σαν παρέα στέσουνε, να παίξει μελωδίες
παλιούς σκοπούς που κάτεχε, ορμήνευε τσι νέους.
Ακούστηκε το νάμι του σ´ολάκερη την Κρήτη
κι από τσι τέσσερις νομούς περάσανε αθρώποι.
Το νάμι όμως έφτασε με τον καιρό στο Νάδη
και πήρανε το μερακλή εκιά να τσι συνδράμει.
Όμως αυτός τον γέλασε το κερατά το Χάρο
δεν τού’πε πως επρόλαβε κι έμαθε τα παιδιά του…
Τρόπο ζωής,τους έκανε τούτο το χαροκόπι.
κι ετσά ότι τους έμαθε συνέχιση επήρε.
Και με την ίδια τακτική μαζώνουνται ακόμη
τω κοπελιώ του μερακλή οι φίλοι στο μετόχι.
Τυχαία δε τον είπανε «Ναό των μερακλήδων».
Ευχή…να έχουνε υγειά να τονε λειτουργούνε
συνέχιση να δώσουνε, ώστε να στέκει η Κρήτη.

20130502-185026.jpg

ΒΙΝΤΕΟ AΠΟ ΤΟΝ «ΝΑΟ ΤΩΝ ΜΕΡΑΚΛΗΔΩΝ»
ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ «ΝΑΟ ΤΩΝ ΜΕΡΑΚΛΗΔΩΝ»

ΚΡΗΤΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΤΟ Facebook
ΚΡΗΤΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΕ ΠΑΡΕΕΣ ΣΤΟ YouTube
ΚΡΗΤΗ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΣΤΟ YouTube